Trailrunning in the rain

Om half 10 zondagochtend 6 mei arriveert de eerst Attila loper bij Rocca in het Limburgse Gulpen. Het is koud (8c), het miezert, en naar boven turend, there is more to come.

Maar we gaan ervoor: onze eerste trailrun. En dan meteen maar een van de beste: de Salomon Koning van Spanje trail. Ingrid Ooninckx, Anton Watzeels van groep Blauw en Femke van de Pas, Ad Weijtmans en ikzelf van groep Purper. De blauwen gaan voor de 30,6 km, de rest gaat (watjes) voor de 11,6 km.

Tijdens het inlopen voor de 11,6 km spreken we af, dat de puntentelling bij deze wedstrijd niet de eindtijd is, maar afhangt van de hoogte en hoeveelheid modder die we na afloop kunnen laten zien. Valt nog te verfijnen: tot op de kruin een 10, nek 9, schouders 8, middel 7, heupen 6 en de rest telt niet mee natuurlijk.

Starten, weiland opdraaien en je bent meteen van je smetvrees af. Glibberend over het hoge gras op de natte grashelling die we schuin omhoog lopen (maaien doen ze niet in Limburg), zijn de nieuwe schoentjes meteen ingewerkt. Vanaf dat moment is het een groot feest: lekker naar boven kachelen, net de top niet halen, even wandelen, ademhaling reguleren, en hup GO, korte draai naar rechts, bos in, pad naar beneden, eerst lekker lopen, steilere afdaling, langere pas, nog wat steiler, bochtje.  Redden we het nog met de pas of gaan we uitglijden? Remmen is geen optie, links en rechts gaan de remmers onderuit. Bochtje, stroompjes op  het pad, keien, boomstammen, sprongetje, inhalen, komt weer een scherpe draai, remmen, draaien en go.  De vader van Femke (Jan, Attiliaan met flink wat Attila records op zijn naam) staat op de top van een heuvel van onder een paraplu de horde te aanschouwen. Hij kijkt uit over een lang lint van lopers die proberen op het geitepad te blijven om niet in de hobbelige graspollen terecht te komen. En oh ja, het regent natuurlijk nog steeds. Jan had hier ook moeten lopen maar is helaas geblesseerd, dat houden we tegoed.  Op 5,2 km drankpost, water, bananen, sportdrank, maar ook gevulde koeken, stukken Limburgse vlaai, meuslirepen en "ze moeten allemaal op, kom op, help me er vanaf" roept de man van de verversingen. Bourgondisch, die Limburgers, maar nu nog even niet jongens, ik moet nog 6,4 km...

Een laatste steile afdaling, echte Limburgse leem zorgt voor een fantastische glijbaan naar beneden, hier kunnen de trailschoentjes niet meer tegenop. De hele groep gaat voetje voor voetje hangend aan de bramenstruik links van het pad naar beneden, doe je dat niet, dan hang je in het prikkeldraad recht vooruit. (geen optie)

'De laatste heuvel ligt voor je' roept een toeschouwer, hij ziet blijkbaar dat het kaarsje een beetje aan het flakkeren is op het laatste stukje geasfalteerd. Een collega van Prins Hendrik (Den Bosch) ziet dat blijkbaar ook en komt naast me lopen, vertelt over de geweldige trail in Alkmaar. De start is daar een sloot, en de rest van de trail kent nogeen tiental sloten. Leuk! trailrunnen! Eindsprintje bergafwaards naar beneden, een laatste bochtje over het weiland op de heuvel,ik zie Miel al staan! en daar klinkt al het indringende geluid van de doedelzakspeler die de start ook al opjutte. Finish, Grote Glazen Bier, keus uit 6 soorten Limburgse Vlaai en oh ja, als je wil natuurlijk een gezonde banaan of beker sportdrank.

Trailrunnen, een geweldige kennismaking die naar meer smaakt!

Uitslag: Femke 9, Ad 9, Miriam 8. Ingrid en Anton zijn nog maar halverwege hun 30,6 km, maar ook van hun hebben we hoge verwachtingen!

Nat, koud, modderig maar voldaan vertrekken we richting zonnig Tilburg.

Foto's