Afgelopen weekeinde vond in Delft het WK 20-kamp plaats. Voor de zevende keer deed Attila-atleet Toine van Beckhoven mee aan de jaarlijkse 20-kamp in Delft, dat dit jaar het podium was voor het wereldkampioenschap. De 39-jarige Toine is er in geslaagd de bronzen medaille te winnen in de categorie mannen 35+. Tot in de late uurtjes van de zondag waren de atleten bezig met hun laatste onderdeel van de 20-kamp, de 10 kilometer (!). Hieronder twee door Toine zelf geschreven verslagen, een per dag:

DAG 1

Terug op de hotelkamer na een kuitenmassage, twee borden pasta en gezellig napraten even tijd om voor het warme bad een update te geven na dag 1. Gisterenavond hebben we een erg leuke en goed georganiseerde opening gehad op het stadhuis in Delft, ook weer met pasta buffet. Goed geslapen vannacht en om 05:45 opgestaan, 06:30 gegeten en om 07:15 op de baan...om op het onchristelijke tijdstip van 08:10 een 100 meter te lopen. Als sprinter heb je graag wat meer 'dag'voorbereiding, maar het was verbazingwekkend hoe goed dat nog ging. Ik kwam niet lekker weg, maar liep vervolgens 12.11 met windstilte, 1/100 achter nummer 1. Prima.

Daarna verspringen, een onderdeel waar ik me wat mee heb geblesseerd twee weken geleden en dat kwam een beetje terug, maar het bleef onder controle. En met 5.96 en een ruimte van 22 cm op de balk (ik zat er maar weer eens niet op) was ik erg tevreden. De 200 meter horden was ten opzichte van de rest mijn beste onderdeel: met 26.87 won ik het zelfs over alle categorieen heen, weliswaar die tijd delend met twee andere, veeeel jongere jongens :-).

Kogelstoten was in de eerste twee pogingen niet best, maar de laatste ging bijna een meter verder, 8.60 zal niet schokken, maar voor mij als slechte kogelstoter een zeer solide prestatie. De 5000 meter liep ik prima, vlakke race en werd in mijn categorie 2e in 18:24 minuten. Tot nog toe ging eigenlijk alles beter dan vorig jaar, dus goedgemutst naar de 800 meter (dit is de zwaarste combinatie van onderdelen in de 20-kamp: 5km lopen en een uur daarna 800 meter, wat op zichzelf al een loodzwaar loopnummer is). Op die 800 voelde ik voor het eerst (en zeker niet voor het laatst vandaag) kramp in mijn hamstrings, dus ik moest iets inhouden en kwam daardoor 'maar' tot 2:20 minuten. Een paar seconden minder goed dan vorig jaar en de 800 meter gaat zelden lekker bij mij in de 20-kamp.

Hoogspringen was een lichtpuntje: de afgelopen jaren uitgegroeid tot zo ongeveer mijn meest frustrerende onderdeel, maar dit jaar de weg omhoog (woordspeling) weer gevonden: 1.60 was beter dan de afgelopen drie jaar en 1.65 ging er maar net af. Toen mijn beste prestatie van de dag: de 400 meter vlak. Een mooie overwinning in 54.97 en dan nog wel met kramp in de laatste bocht en dus aangepast lopen de laatste 100 meter. Als eenmaal de kramp in de benen zit krijg je dat er vrijwel niet meer uit de rest van de dag. De ergste kramp moest toen nog komen. Maar een erg goeie 400, van al mijn 20-kampen (dit is de zevende) mijn op 1 na beste tijd! En dat op mijn 'oude dag' ;-))

Kogelslingeren valt altijd weinig eer mee te behalen, maar zelfs een instabiele worp van 18.21 was weer beter dan vorig jaar. De steeple chase, het afsluitende onderdeel van dag 1 was een mentale overwinning: de kramp sloeg nu pas echt toe en bij elke balk schoot het erin, bij de eerste waterbak maakte ik een uitglijder omdat ik van de angst voor kramp niet goed kon/durfde te springen en het heeft 3 ronden geduurd voor de kramp eruit was. In die eerste 3 ronden heb ik een paar keer gedacht: ik moet stoppen, want dit is heel erg vervelend en gevaarlijk met zo' waterbak. Maar de wondere wereld van het lijf: het herstelde zich dus en ik liep tenslotte nog een hele aardige11.34. Niet de tijd waarop ik gehoopt had, maar met meer dan 1000 meter kramp is het een prima tijd.

En zo sta ik na dag 1 op podiumpositie in de categorie Mannen 35+: 3e en de onderlinge verschillen zijn: bijna 400 punten op nummer 1, die staat nu wel ver voor. En op nummer 2 ongeveer 160 punten. Dat kan nog alle kanten op. Maar ik zal goed mijn best moeten blijven doen . Nummer 4 staat redelijk ver achter me en lijkt op veilige afstand. Maar ja het is 20-kamp, er kan nog van alles goed, maar ook misgaan. Dus prognoses zijn niet te maken en ik ben heel blij met de eerste dag. Ik was toch wel heel benieuwd hoe de geboorte van Kasper bijna 4 weken geleden me had aangepakt. Dat lijkt wel mee te vallen. Ik ben best fit en het gaat prima!

DAG 2

Een verslag van de tweede dag hebben jullie nog tegoed van mij. Gisterenavond was dat niet meer te doen, want de afsluitende 10km begon pas om kwart voor negen (we liepen volledig in het donker onder de lampen van de baan, het had wel iets gezelligs). En met wachten op de uitslagen, de prijsuitreiking, afscheid nemen en een uur naar huis rijden, was het kwart over twaalf vooraleer ik thuis was. Volledig stijf van twee hele lange en zware dagen. Maar wat ging het goed. Ik ben erg tevreden met mijn geleverde prestaties en al helemaal met de mentale weerbaarheid. Na de hevige kramp op zaterdag volgde een hele pijnlijke kuit tijdens de warming-up voor het eerste onderdeel, de 110 meter horden. Het schoot er ineens stevig in en wandelen deed al erg pijn. En dan is het eerste dat je denkt: “Hier kan ik niet mee doorgaan, ik moet nog 10 onderdelen, moet daarin nog 15 kilometer aan loopnummers afleggen!” en speelt opgeven door je hoofd. Maar toch de aanwezige EHBO ernaar laten kijken. En die constateerden een weliswaar harde kuit die een opdonder had gekregen, maar geen verrekking of scheurtjes. Ze maakten hem goed los, smeerden een diepwerkende warme zalf erop en gaven aan dat ik het gewoon kon proberen en zeker niet moest proberen die kuit te ontzien. Met nog nauwelijks specifieke horden warming-up in de benen naar de start en het was ongelofelijk, maar ik liep een van mijn beste 110 meter horden ooit in de 20-kamp. Ik hield nu eens mijn 3-pas ritme vol tot het eind (dat was pas eenmaal eerder gelukt) en scoorde 17.24 en dat is geloof ik mijn op een na beste tijd in de 20-kamp. En de kuit had het gehouden en voelde niet erger aan. Nog eens naar laten kijken en op naar discuswerpen. Het was nu onderdeel voor onderdeel kijken. Discuswerpen ging in de training eigenlijk erg goed, maar training is weer geen wedstrijd dus de eerste twee discussen vlogen buiten de sector. Toen ontspannen een simpele standworp geoefend en de derde poging precies zo gedaan. Een hele veilige krappe 23 meter was het wat matige, maar resultaat dat binnen was.

Toen weer op naar een explosief sprintonderdeel, de 200 meter vlak. Weer wat bang voor die kuit en nauwelijks in kunnen lopen verbaasde ik mezelf weer door met een voorzichtige start en daarna met vertrouwen op ontspanning gelopen bocht enigszins met de handrem erop als eerste over de finish te komen in 24.67, weer een tijd die ik in de 20-kamp al jaren niet meer gehaald heb! Daarna moesten we erg lang wachten op polsstokhoogspringen omdat de groep voor ons toch erg lang over dat onderdeel deed. Met maximaal zes te maken pogingen was het gokken. Dit onderdeel had ik als enige helemaal niet getraind in de voorbereiding dus het voelde als het laatste risico onderdeel dat ik moest doen. Maar gelukkig, 2.40, 2.60 en 2.80 meter gingen vlotjes in de eerste poging. Maar op 3 meter was ik de draad kwijt en alleen de derde poging had nog iets van een echte poging weg. Maar niet gehaald. 2.80 meter dus.

De vermoeidheid en de laatste tijd toch geringe trainingsinspanning liet zich vanaf dat moment wel gelden: de 3000 meter ging voor het eerst boven de 11 minuten: 11.01. Op zich nog niet slecht want het was aanzienlijk gaan waaien en ik liep de hele afstand in mijn eentje. We kregen vervolgens ‘maar’ een half uurtje rust vanwege het stevige uitlopende tijdschema (een uur is eigenlijk de regel tussen 3km en 400 meter horden) en toen moesten we mijn favoriete onderdeel gaan lopen. De kuit was nog steeds erg gevoelig dus veel inlopen deed ik niet en het was kijken hoe ik zou uitkomen. De harde wind maakte het ook niet simpel. Ik kwam op horde 1 met mijn ‘verkeerde’ been uit, maar een 400 meter hordeloper moet met beide benen een horde kunnen nemen. Toen nog een paar ‘verkeerde’ benen waarna ik in een goed ritme terecht kwam met mijn favoriete been. En toen ging het echt lopen, ik ging onder al mijn tegenstanders door en finishte weer als eerste in een weliswaar wat matige tijd van ruim 62 seconden. Ik heb daarmee alle 200 meters en 400 meters gewonnen (met en zonder horden). Voor de vele aanwezige supporters die speciaal voor mij waren gekomen was dat wellicht aardig om te zien.

Het aftellen was begonnen, nog vier onderdelen te gaan. Speerwerpen is het enige werponderdeel waar ik naar uitkijk, al maakte de harde wind en de vermoeidheid het ditmaal niet zo heel goed. Vorig jaar een persoonlijk 20-kamp record met 41 meter, ditmaal landde de verste poging al na 37.30 meter. De 1500 meter ging vervolgens voor mijn gevoel goed (de pijn in de kuit leek zelfs even helemaal weg!), maar opnieuw de wind en de vermoeidheid maakten dat 5.08 weer een wat mindere tijd was dan ik normaal aankan. Maar toe wist ik wel dat het allemaal zou gaan lukken: de derde plaats kon me niet meer ontgaan of ik moest bij hink-stap-springen door mijn enkels gaan of zoiets. Dat ging ik niet, het ging zelfs best aardig al zette ik weer eens veel te ver voor de balk af waarmee ik 40-50 cm liet liggen in de laatste en beste poging. Daardoor werd het 11.18 (en dat oogt als een schamele afstand met een persoonlijk record van meer dan 13 meter ;-)).

Nog even verse kleren aan voor de afsluitende 10 kilometer die in het donker begon (20:45). Met alle Masters en junioren tegelijkertijd liepen er ruim 30 man in de baan, dus je kon steeds wel naar iemand toelopen die je een rondje dubbelde. We vormden met 4 man een groepje dat steeds kop over kop een rondje kopwerk deed op een schema van ergens tussen 42 en 43 minuten. Het ging echter prima en we liepen op een gegeven moment vaste rondjes van 1:40, wat neerkomt op een schema van 41.40 op de 10km. Met een snelle laatste ronde van 1:30 kwam ik uit op 41:54. Die relatief goede 10km heeft me net over de 10.000 punten gebracht, mijn vijfde 20-kamp boven de 10.000 punten (en met leeftijdscorrectie kwam ik uit op 10722 punten, wat mijn tweede beste 20-kamp betekent in de 35+ categorie. Mijn Nederlands record ben ik helaas nipt kwijt geraakt aan nummer twee, Lars Janssen (voorheen 400 meter hordeloper), maar ik heb genoten van zijn prestaties dit weekend. Samen met de Australische favoriet David Purdon waren zij aanzienlijk te sterk voor mij dus de derde plaats was het maximaal haalbare.

Ik vond het een prima weekend, prima prestatie en ben blij dat ik niet heb toegegeven aan het idee van opgeven. Ik heb nog nooit opgegeven in een wedstrijd…ik kan er weer eentje aan toevoegen ;-).

Alle supporters enorm bedankt. Jullie positieve ondersteuning is ontzettend fijn in zo’n weekend, ook al kan ik niet veel aandacht aan iedereen besteden door het drukke programma. Marja moet ik extra bedanken voor alle ondersteuning thuis, zelfs in deze drukke tijd met een nieuw kindje in huis.

Dat was het weer voor de 20-kamp, mijn WK debuut en een bronzen plak. Het was een goed weekend!