Gisteren toog het damesteam van AV Attila naar Amsterdam voor de promotie-/degradatiewedstrijd van de competitie. Op het spel stond het verlengen van het verblijf in de eerste divisie. Het voor dit seizoen gestelde doel werd helaas niet via de reguliere wedstrijden behaald, vandaar dat de extra wedstrijd nog moest worden afgewerkt.

De geel-blauwe dames behaalden een prima, gedeelde tweede plaats bij deze wedstrijd. Op het aantal gewonnen onderdelen tijdens het evenement werd het Tilburgse team als derde geklasseerd. Ruimschoots voldoende om ook volgend jaar weer in de eerste divisie te mogen uitkomen.

Anouska Lievaart, een van de atletes uit ons damesteam, stopte gisterochtend ook een pen en een dik schrijfblok in haar tas en maakte onderstaand verslag van de wedstrijd in Amsterdam.

Eerste of tweede divisie?

Ik zit nu met een bord pasta naast de computer en ik wil graag met jullie terug blikken op een dag promotie/degradatie wedstrijden in een autovrij Amsterdam, een dagje met veel sport, maar ook voor een dag met veel teamgeest en gezelligheid.

Vandaag was de dag gekomen waarop we zekerheid zouden krijgen of we sterk genoeg waren om in de 1^e divisie te blijven of dat we volgend jaar terug moeten naar de tweede divisie. De weergoden waren ons in ieder geval goed gezind, met de gehele dag zon en heel af en toe een wolkje was het heerlijk vertoeven op en rond de atletiekbaan.

Annie A. mocht ook deze keer weer als eerste haar ding doen. Helaas heb ik dit niet mogen aanschouwen toen Annie haar kogels rondslingerde, zat ik nog hopeloos vast in het autoverkeer dat alsnog Amsterdam in wilde rijden. Uiteindelijk heb ik wel de atletiekbaan weten te bereiken, via stoep, fietspad en tramrails, maar toen was ik al hopeloos te laat om Annie bezig te zien. Gelukkig was Annie wel bereid om een klein verslag te doen van haar wedstrijd. Annie wilde erg graag de 35m halen, dit is haar persoonlijk record en die wilde ze graag evenaren, of zelfs verbeteren. Helaas waren de kogels die ze verslingerde wel goed, maar werd de afstand van 35m niet gehaald en bleef de verste kogel steken op 31m. Dit is zeker niet slecht te noemen. Gelukkig was ook Annie tevreden. Met de 31m haalde Annie wel een 3^e plek, waarmee de eerste 9 puntjes voor Attila binnen waren.

Inmiddels was Amanda begonnen aan haar voorbereidingen voor het hoogspringen. De afgelopen tijd had ze weinig tijd besteed aan het hoog springen, ondanks dat wist ze in haar eerste sprongen ruim over de lat heen te springen. Waarbij ze al snel andere tegenstanders achter zich liet. Toen de lat op 1.70 kwam te liggen bleef ze nog met een tegenstander over. Over de 1.70m ging Amanda ruim heen, helaas tikte ze met haar voeten de lat aan, waarbij deze toch viel. De tegenstander sprong niet veel beter, ook zij wist de lat te raken.

Bij de tweede poging ging Amanda ruim over de lat heen. Aangezien haar tegenstander niet over de 1.70m kwam, werd Amanda tot winnaar uitgeroepen van haar serie. Ze probeerde nog drie keer over de 1.75m heen te komen, maar helaas kwam ze niet over de lat heen. Later in de middag werd er nogmaals hoog gesprongen en ook in deze serie kwam niemand over de 1.70m heen. Dus Amanda nam de volle 12 punten mee voor Attila.

Tussen het hoog springen door liepen Lieke en Liset hun 100m horden. Beide liepen in de 2^e serie en ook nog naast elkaar. Beide dames hadden een goede start en kwamen goed uit bij ieder hord. Liset liep een iets betere race en finishte in een tijd van 16.23 en veroverde daarmee weer 6 punten voor Attila. Lieke wist haar persoonlijk record ruim te verbeteren en finishte in een tijd van 16.63

Naast de atletiekbaan stond een stenen tribune. Hier heb ik bijna de gehele middag gezeten, vanaf de plek waar ik zat kon ik het gehele veld overzien en dat is best makkelijk als je het verslag moet schrijven, want ook Noor was bezig met het polsstokhoog springen. Helaas kon ik van de plek waar ik zat niet zien hoe hoog de lat stond. Wel kon ik zien dat Noor voor elke hoogte wel een aantal keer nodig had om deze te halen. Niet dat Noor slecht springt, ze kan best goed springen, alleen elke keer ging er iets mis de ene keer te ver naar de lat toe, de andere keer te weinig snelheid, gelukkig krijg je bij het polsstok hoog springen voor elke hoogte drie sprongen en die werden goed benut door Noor. Uiteindelijk bleef de lat niet meer liggen bij 2.30m en moest Noor genoegen nemen met een hoogte van 2.20m. Deze hoogte was wel goed voor 6 punten voor de Attila!

Om 12.40 uur was het tijd voor de 800m. Eva nam deze afstand voor haar rekening. Ze startte in de eerste serie samen met een tweetal lopers die een 2.18 op hun naam hadden staan. Dus de instructies voor Eva waren duidelijk: lekker met die meiden meelopen. Helaas deden deze meiden niet datgene wat wij verwachten en besloten te gaan boemelen. De eerste 200m kwamen ze door in 36", want niet echt snel te noemen is. Eva trok haar eigen plan en begon te versnellen. Op 600m kwam ze door in 1:48. Helaas had Eva niet de langste adem en werd ze in de laatste 100m meter ingehaald. Uiteindelijk eindigde ze in totaal van alle series op een 4^e plek en nam ze 8 punten mee waar wij natuurlijk super blij mee waren!

Inmiddels waren Anouk O. en Karin zich aan het voorbereiden voor de 100m. Vooraf had ik aan Karin gevraagd wat ze wilde lopen. Karin heeft 12.80 staan en ze wilde daar graag onder lopen, ze zat stiekem te denken aan 12 half, de benen waren goed, dus wie weet.

Anouk O. mocht als eerste laten zien wat ze in huis had. Ze had een voorzichtige start, en wist halverwege de race te versnellen waarbij ze als 3^e eindigde in haar serie in een tijd van 13.86.

Karin mocht een tweetal series later. Helaas was er een sukkel die net iets eerder weg wilde dan de rest, waardoor er opnieuw gestart moest worden. En de sprinters kregen de waarschuwing dat mocht dit opnieuw gebeuren, dat er diskwalificaties konden plaatsvinden.

Ook Karin was gebrand om niet te snel weg te gaan. Dus ook zij startte voorzichtig, maar vanaf dat moment wist ze vol overgave, naar de finish te sprinten. De tijd viel iet wat tegen, maar was begrijpelijk door de voorzichtige start. De teller bleef steken op 12.95. En hiermee wist Karin beslag te leggen op de 4 plek in totaal waarbij ze 8 punten meenam!

Roxanne was inmiddels begonnen met het verspringen. Ik zelf was redelijk verbaasd... Rox en verspringen... Ik heb haar een aantal keren met wedstrijden over een horde zien springen en ja die meid heeft sprongkracht, maar moest het toch nog even zien gebeuren, dus besloot van mijn veilige tribune af te klimmen en dit van dichtbij te gaan zien.

De eerste twee sprongen waren best ver, helaas wist Rox net met haar grootte teen op het latje te gaan staan dus beide sprongen werden ongeldig gegeven.

Bij de derde sprong werd Rox net iets overmoedig, ze sprong de lucht in (wist net haar grote teen in te trekken dus het latje werd vermeden). Maar het zwaartepunt lag net iets te veel naar achter, ze probeerde dit in de lucht nog goed te maken, maar ging hierdoor roteren waardoor ze veel te vroeg haar rechterbeen in het zand stak. Dit alles ging gepaard met een oorlogskreet.... Er zijn hier een aantal foto's van gemaakt, maar ik heb Rox plechtig beloofd deze niet te plaatsen ( maar ik ben omkoopbaar!)

Deze sprong werd wel als geldig aangeduid, maar Rox wilde ons helaas niet vertellen wat de afstand was....

Nog een sprong was haar gegeven, gelukkig wist ze deze wel goed te volbrengen, ondanks de druk van voorgaande sprongen. Ze sprong 4.65m. Rox was hier niet tevreden over, gelukkig had Anouk O. eerder die dag 4.76 gesprongen en wist zij de eer van Attila hoog te houden!

Karin stond opnieuw op de baan voor de 400m. Ze was gebrand om goed te lopen na een voor haar teleurstellende 100m. Ondanks de maar 15min hersteltijd voelde ze zich topfit! En dit was aan haar te zien! De eerste 100m wist ze af te leggen in 14 sec, waarna ze doorstoomde naar de 200m die ze in 29 sec bereikte, inmiddels had ze het halve veld al achter zich gelaten en moest ze alleen die laatste bocht door en keihard finishen en dat deed ze in een tijd van 58.60. Met deze tijd werd te 2^e en nam 10 punten, wij, de mensen op de tribune waren erg enthousiast van haar optreden, je kon zien dat alles gaf om maar zo snel mogelijk die eindstreep te halen.

Rox is onze veroordeelde 400m horden loper en zei stond klaar om te vlammen (Rox biedt zich aan om clinics te geven voor de jeugd in de hoop dat deze ooit het stokje van haar willen overnemen, tot die tijd blijft Rox onze veroordeelde horde specialist)

De reden dat wij Rox graag horde zien lopen is voornamelijk omdat ze zo vreselijk goed is.  Ook deze keer wist ze een voortreffelijke race te lopen ( nou.... Bijna voortreffelijk.... Net voor ze bij de laatste hord aankwam nam ze nog even de tijd, om te kijken of er nog iemand volgde.....) en eindigde ze in een tijd van 1.05.65 en nam ze eveneens 10 punten mee!

Toen was het voor mij tijd om mijn schrijfblok opzij te leggen, mijn hardloopschoenen aan te trekken en me voor te bereiden op mijn 3000m. Ik was zelf redelijk gespannen, ik ben een tijdje geblesseerd geweest en dit was de eerste keer dat ik weer een 3000m liep. Met het gegeven dat ik nog maar 6 weken aan het hardlopen ben en nog maar 10 weken zonder krukken loop, had ik toch nog wat twijfels. Die werden niet minder toen ik hoorde dat er twee nationale toppers met me meedongen naar de eerste plek, helaas was er geen weg terug. Het startschot viel en daar ging ik. Ik ben denk dat ik wel duizend keer dood ben gegaan, maar door aanmoediging van de kant wist ik het tempo vol te houden en eindigde ik in een acceptabele tijd van 10.31, niet zo snel als vroeger, maar ben zeker tevreden! Met een derde plek nam ik 9 punten mee!

Na de 3000m was het tijd voor de laatste 2 onderdelen en dat waren de estafettes.

De eerste was de 4 x 100m hier deden Liset, Anouk O, Roos en Lieke aan mee. De start was goed, helaas waren de wissels niet helemaal goed en moest er hier en daar veel gesleuteld worden om toch dat stokje binnen de haken door te geven. En dit kost tijd. De klok bleef staan op een ietwat teleurstellende tijd namelijk 53.24. Er waren hier een aantal mensen best teleurgesteld over, ik zelf zie dat anders. Als je naar ons team kijkt, strijden de meeste mensen met meerdere disciplines mee, de meeste van ons team deden met drie verschillende onderdelen mee en dat kost energie en concentratie. Als ik zo om mij heen keek waren er enorm grote teams, teams die soms alle nummers gevuld had met meerdere mensen. Wij wisten met maar 12 mensen, 14 disciplines te vullen en daarnaast nog 2 x 4 personen mee te laten doen met de estafettes. Dus zo gek is het niet als je met zo weinig capaciteit aan het einde van de dag ietwat moe ben.

Als laatste was de 4 x 400m aan de beurt, en dat beloofde een en al vuurwerk. Onze start loopster was Karin zei wist eerder al een zeer goede tijd te lopen en ook deze keer liet ze zien wat ze kon en wist ze net na de nummer 1 het stokje over te geven aan Rox. Zij maakte een enorme versnelling en nam al snel de kop over. Ruim voor de nummer 2 gaf ze het stokje aan Eva, die haar ding deed, ze consolideerde, bleef de eerste plek vasthouden en gaf toen het stokje over aan Amanda, zij liep de eerste 200m iets rustiger en wist het voor de toeschouwers toch nog spannend te maken, want de nummer 2 kwam nog best hard aansnellen.

Maar door aanmoediging van het uitzinnige publiek wist ze haar achtervolger af te schudden en eindigden ze in een nieuw clubrecord van 3.57.23, maar wat nog veel belangrijker was, we namen de volle mep aan punten mee naar huis!

Toen werd er gerekend, al snel waren we eruit dat wij bij de eerste 5 teams zaten dus in ieder geval in de eerste divisie bleven. Maar zouden we kans maken op een podium plek.

Eerste werd Nijmegen atletiek met 126 punten. Tweede werd Lycurgus met 124 punten en jawel wij werden derde, eveneens met 124 punten, maar omdat zij meer overwinningen hadden geboekt die dag, mochten zij het zilver in ontvangst nemen en wij het brons.

Maar wij waren tevreden, wij zouden in onze divisie blijven en wij hadden laten zien dat ondanks het geringe aantal atleten, we toch in staat waren om te bulderen en stand te houden in de eerste divisie!

Er zijn een aantal atleten die in dit verslag niet voorkomen. Dit komt omdat ook ik niet alles heb kunnen zien. Toch wil ik hun prestaties wel op papier zetten dus hier komen ze!

Amanda 200m: 25.41 ( 2^e plek)
Noor Kogel: 8.81 (5^e plek)
Chantal Kogel: 8.53
Chantal Speer: 28.70 (4^e plek)

Daarnaast hebben we iemand die het een en ander achter de schermen deed, namelijk papa Spiljard, we kwamen namelijk een jurylid te kort, hij heeft die taak op zich genomen en zo kan het zo zijn dat je een 3000m aan het lopen ben en elke keer als je de bel passeert je tegelijk aangemoedigd wordt vanuit een wel heel vreemde plek..... Dank je wel!

Ik wil Roos bedanken dat ze dit jaar onze teamleider wilde zijn, ons wilde formeren en informeren en daarnaast ook gewoon meedoet aan de wedstrijden, dat is gewoon klasse!

Henk bedankt voor het coachen, voor de aanmoediging, en voor je knuffels!

En als laatst wil ik onze fans bedanken die mee gereisd zijn en ons gesteund hebben.

Groetjes,  Anouska