In de vergaderruimte van het clubgebouw ligt een kaart op A1-formaat met daarop de nieuwe 8-baans Mondo-atletiekbaan. “Prachtig.” Voorzitter Henk Vinken is in zijn nopjes met de nieuwe baan, waarmee AV Attila in Nederland de primeur heeft. Er komen lussen in de baan die tijdsregistratie voor iedereen mogelijk maakt. Eind september is de renovatie klaar. “We kunnen in de toekomst NK-wedstrijden hier naartoe halen. Het zou mooi zijn als olympische toppers zich hier gaan voorbereiden op Londen 2012.””

Henk draait zich om en kijkt vanuit de vergaderruimte naar de resten van een baan uit 1988 waar graafmachines inmiddels hun tanden in hebben gezet. De baan die op de schop gaat, is een mooie metafoor voor de wisseling van de wacht bij Attila. Het oude bestuur maakte op 11 januari plaats voor het nieuwe. De nieuwbakken preses wil zich echter niet in de bewoordingen van ‘op de schop’ uitlaten. “Het oude bestuur heeft zich goed ingezet voor de club en zich bij de gemeente hard gemaakt voor deze baan.”

Toren
Henk richt zich met zijn medebestuursleden Arnie van de Veerdonk (secretaris en communicatie), Ben Pennings (technische zaken en atletiek) en Jan van de Laak (penningmeester) op de versterking van de vereniging. De vier hebben – veelal – niet de nauwe banden met de rest van de vereniging die het voormalige bestuur wel had. “Je zou het als een gemis kunnen kwalificeren, maar juist daardoor staan we er wat meer onbevangen en onbevooroordeeld in. We moeten we veel vragen stellen, niets is vanzelfsprekend en we komen ook niet in de verleiding vanuit een ivoren toren te gaan regeren. De vereniging zelf moet het dragende element zijn. Wij vieren zijn allemaal mensen met bestuurlijke capaciteiten. Wij richten ons op hoofdlijnen. Zo ben ik niet een voorzitter die dag in dag uit met een dikke sigaar langs de kant staat.”

Henk zelf heeft ruime bestuurlijke ervaring. Vanuit zijn werk als onderzoeker naar maatschappelijke vraagstukken woonde hij enkele jaren in Japan. De socioloog onderzocht daar verschillen in waardeoriëntaties tussen verschillende landen en generaties. Hij is bestuurslid van de Vereniging Tilburg Minamiashigara die de banden tussen Tilburg en Japan warm houdt. In dat bestuur zat ook Jack de Wilde van het Sportbedrijf, naamgever van de groep die nieuwe bestuurders zocht voor Attila waar net een crisis was. Regiokampioenschap “Ik wil me bestuurlijk graag inzetten voor de stad. In de tijd dat ik in Japan woonde, verbrak ik alle verenigingsbanden die ik in Nederland had. Dat gaf me na verloop van tijd geen fijn gevoel. Vastigheid, binding hebben met een club of vereniging is fijn.” Dat hij bij de Tilburgse atletiekvereniging terechtkwam, wekt geen verwondering. Henk was vroeger een talentvolle jongen die het sterkst was op de middellange afstanden en het verspringen. AV Sprint in zijn geboortestad Breda was zijn club. “Eén keer heb ik goed gepresteerd op een regiokampioenschap. Dolblij was ik.” Lachend: “Riepen ze prompt de naam van mijn broer Huub om in plaats van die van mij.” Momenteel loopt hij vanwege een blessure niet. Dus besteedt hij de tijd aan de club.

Commissies
“Ik heb samen met de andere bestuursleden rondgelopen binnen de club en mijn oor te luister gelegd.” Hij hoorde verhalen over een vereniging waar een positieve sfeer hangt, maar waar bijvoorbeeld communicatielijnen niet duidelijk (genoeg) zijn. Veel mensen verwachten dat het bestuur alles regelt. Maar dat gaat niet. Wij zijn wel verantwoordelijk, maar we hebben de hulp van vele leden nodig. Wij willen een aantal verantwoordelijkheden bij commissies neerleggen, die daarvoor ook een eigen budget krijgen. Onze taak is ervoor zorgen dat die commissies goed kunnen functioneren. En dat iedereen die zich daarvoor inzet, zich gesteund en gewaardeerd voelt. Een voorbeeld. “Wij zaten met het bestuur te vergaderen, toen iemand de bestuurskamer binnenkwam met een vraag over de aanschaf van een bepaald apparaat. Wij willen er naartoe dat zoiets loopt via een commissie, die daarin transparant handelt, open en bloot.”

Afgezien van de gebrekkige communicatie hoorde Henk ook verhalen over onenigheden op verschillende fronten. “Er is nog wel wat te bereiken. Veel mensen weten slecht van elkaar wat ze nu eigenlijk doen. Wat voor kwaliteiten heeft die ander waar ik een beroep op kan doen? Dat hoeft niet eens met sport te maken te hebben, het kunnen ook specialiteiten of kennis daarbuiten zijn. Weet van elkaar wat je aan elkaar hebt.”

Eilandjesgedrag
Henk haalt een lezing aan van oud-bondscoach van de voetbalvrouwen Vera Pauw. Zij vertelde dat bij een bepaalde club de meiden apart werden gezet. ‘Ga daar maar ballen.’ Klein, groot, door elkaar. Ze liepen elkaar in de weg. Talent kwam niet naar boven vanwege de te grote mix in capaciteiten en leeftijd. “Zoiets dergelijks zie je bij Attila ook. Hier heb je de weg- en baanatleten, die lopen elkaar in de weg. Zo kun je talenten niet ontwikkelen. Eilandjesgedrag ligt aan dit probleem ten grondslag. Het niet of slecht communiceren.” En het begrijpen van elkaars cultuur. “Waarom vindt die baanatleet zijn tak van sport zo leuk, en waarom is een wegatleet een wegatleet.”

Het bestuur gaat eerst de organisatie op poten zetten, waar een betere communicatie en de werving van vrijwilligers nauw aan verbonden zijn. “Op dit moment is er een kleine groep die zich extreem inzet. Met alle gevaar van dien. Je hebt een smal draagvlak. Heb je meer mensen die zich inzetten, dan wordt de club door de hele vereniging gedragen.”

Staat de organisatie eenmaal, dan zijn ‘buitenwachtzaken’ als samenwerking met onderwijsinstellingen aan de beurt. “In die volgorde.” Hij vervolgt: “Als mensen zien dat de organisatie goed staat en dat ze vervolgens gewaardeerd worden, dan ontstaat het gevoel van betrokkenheid en binding. Van een vereniging waar je plezierig samen kunt werken en sporten, waar het prettig toeven is en waar je jezelf ook kunt ontwikkelen.”

Door Marc Evers